Wokalizm Samogłoska a pochodzi przede wszystkim z wokalizacji prasłowiańskiego jeru przedniego, np. pan < *pьnь ‘pień’, z sonantycznego *ŕ̥, które nie uległo przegłosowi lechickiemu (tj. nie znajdowało się przed twardą zębową), np. varbă < *vŕ̥ba ‘wierzba’, a także z samogłosek *i, *y przed spółgłoską *r, np. sarüťă < *širokoje ‘szerokie’, sar < *syrъ ‘ser’. Nagłosowa grupa ja- powstała z *je- przed twardą zębową, np. jadlă < *jedla ‘jodła’.
Samogłoska å pochodziła w wielu wyrazach z wokalizacji jeru tylnego, np. dråvnü < *drъvьno ‘drewno’ lub jeru przedniego, który uległ specyficznemu przegłosowi przed spółgłoską twardą, np. ťåmă < *tьma ‘ciemność’. Występuje ona także w nagłosowych grupach vå-, rå- oraz jå-, w których powstała z *o- i vo- przed spółgłoską twardą, np. vådă < *voda ‘woda’, vågord < *ogordъ ‘ogród’, z *ra- i *or-, np. rånü < *rano ‘wcześnie, rano’, råmą < *ormę ‘ramię’ oraz z nieakcentowanego jь- przed spółgłoską twardą, np. jåglă < *jьgla ‘igła’. Oprócz tego samogłoska ta występuje na miejscu nagłosowej grupy olT oraz śródgłosowej grupy TolT i TelT, np. låbi < *olbe ‘Łaba’, mlåkă < *melka ‘(trochę) mleka’. Występuje także w niektórych pożyczkach niemieckich, np. bålă ‘byk, buhaj’, vårdă ‘staje się’.