бял – bjał, ям – jam
Znak ъ oddaje się w transkrypcji polskiej poprzez y, np. дъб – dyb, добър – dobyr. Sporadycznie przy zapisie łacińskim używa się znaków ă, a lub u (np. dăb, Turnovo, dobar), choć pisownia taka nie jest zalecana.
Dodatkowe przykłady: днес – dnes, език – ezik, мое – moe, шофьор – szofior, живот – żiwot, срещам – sresztam, дайте – dajte.
Litery dawnej pisowni (przed 1945): Ъ, Ь na końcu wyrazów pomija się, np. градъ – grad, петь – pet; Ѫ (bułg. голям юс) oddaje się przez ъ (y/ă), np. мѫжъ (dziś мъж) – myż/mąż, a na końcu wyrazu przez а (a), np. бѫдѫ (dziś бъда); Ѣ (Jać) np. млѣко (dziś мляко) – mljako.
Fonetyka Akcent Akcent w języku bułgarskim jest swobodny, tj. może padać na rozmaite zgłoski w poszczególnych wyrazach. Drugą właściwością akcentu jest jego ruchomość. Oznacza to, że akcent może zmieniać miejsce w różnych formach tego samego wyrazu.
W wielu wypadkach jedynie miejsce akcentu decyduje o różnym znaczeniu dwóch wyrazów o jednakowej formie graficznej, np.: кoлá (wóz) vs. кóлa (arkusz) poдéн (urodzony) vs. póдeн (rodzinny)