Wielu pracowników wiedziało, że Anna i Marian są Żydami. Rodzeństwo zaczęło się ukrywać na wieść o kolejnych działaniach wymierzonych w ludność żydowską. Żemojtel kontynuował pomoc także po tym, jak w październiku 1941 roku na terenie Generalnego Gubernatorstwa wprowadzono karę śmierci za pomoc Żydom. Wsparcie zapewniały także Marianna Krawczyk, Marianna Stępkowska oraz gospodyni pałacu Maria Kroczewska, które dostarczały ukrywającym się żywność i ubrania.

Pod koniec października 1942 roku do pałacu w Somiance przyjechali żandarmi z posterunku w Wyszkowie, którzy najpewniej otrzymali donos o ukrywających się w pałacu Żydach. Niemcy podczas przeszukania budynku znaleźli Annę. Marianowi udało się uciec. Anna, mimo poddania torturom, nie wskazała osób, które jej pomagały. Żandarm Heinrich Sichau oraz jego współpracownik wyprowadzili ją z dworu i kilka metrów dalej zastrzelili.

Jako że Anna podczas przesłuchania nikogo nie wydała, Niemcy nie mieli podstaw do wyciągnięcia konsekwencji wobec pomagających jej Polaków. Polecili Żemojtelowi wezwać osoby pracujące w budynku, zakładając, że wiedziały o ukrywanych Żydach. Przyprowadził Mariannę Krawczyk i Mariannę Stępkowską, uprzedzając je, że Anna Kowalska nic nie powiedziała. Po przesłuchaniu grupy żandarmi zaaresztowali Rubacha i Żemojtela i wywieźli ich do aresztu w Wyszkowie.