Bitwa pod Tettenhall, zwana też bitwą pod Wednesfield lub bitwą pod Wōdnesfeld – starcie między wikingami z Danelaw a Sasami z Mercji i Wessexu. Odbyło się 5 sierpnia 910 roku na terenie ówczesnej wsi Tettenhall, obecnie będącej częścią Wolverhampton. Siłami nordyckimi dowodzili duńscy królowie Yorku Eowils i Halfdan i nortrumbijski król Ingwær z dynastii Ivar - wszyscy zmarli podczas bitwy.
Wstęp Po udanych najazdach duńskich wikingów, znaczna część północno-wschodniej Anglii, dawnej Northumbrii, znalazła się pod ich kontrolą. Duńskie ataki na środkową Anglię zostały odparte i skutecznie ograniczone przez króla Wessexu Alfreda Wielkiego, do punktu, w którym jego syn, król Edward Starszy, mógł rozpocząć ofensywne ataki przeciwko obcokrajowcom. Edward był sprzymierzony z Mercjanami pod wodzą swojej siostry Ethelfledy, a ich połączone siły były potężne. Sojusznicy rozpoczęli pięciotygodniową kampanię przeciwko Duńczykom z Nortrumbrii w 909 roku.