Przyznawany list kaperski dawał korsarzowi prawo do pływania pod banderą swojego mocodawcy oraz do korzystania z jego portów, co umożliwiało sprzedaż łupów i konieczne naprawy okrętu.
Statki korsarskie zazwyczaj dobierano lub budowano specjalnie pod względem szybkości, co na ogół łączyło się z umiarkowaną wielkością, niewielką pojemnością ładowni i stosunkowo słabym uzbrojeniem, gdyż musiały one być w stanie doścignąć statki handlowe, a także być zdolne do ucieczki przed silniejszymi okrętami. Wskutek lekkiej budowy, zwykle były jednak wolniejsze od okrętów operujących w trudnych warunkach morskich. Dzięki możliwości legalnej budowy i jej finansowania, mogły być bardziej wyspecjalizowane do zwalczania obcej żeglugi niż jednostki piratów, którzy na ogół mogli korzystać jedynie z dostępnych możliwości. Korsarskie żaglowce mogły być także wynajmowane oficjalnie od państwa z zasobów jego marynarki wojennej.