Dzięki statkom korsarskim, władca mógł razić flotę handlową przeciwnika, nie wydając pieniędzy ze skarbca na marynarkę wojenną. Takie działania na morzu, o charakterze normalnej wojny, nie oznaczały prowadzenia wojny na lądzie (co najwyżej na terenach przybrzeżnych). Zwaśnione strony prowadziły w ten sposób walkę w rywalizacji o tereny zamorskie lub opanowanie handlu na morzu. Korsarzy wynajmowali nie tylko monarchowie czy pomniejsi władcy, ale i niektóre miasta portowe – posiadające dużą autonomię w ramach organizmu państwowego, w którym się znajdowały (często tylko nominalnie) lub będące samodzielnymi miastami-państwami (Hanza).
Głównym zadaniem korsarzy było osłabienie ekonomiczne przeciwników mocodawcy, ponieważ jednak korsarz sam był nakładcą swojej działalności i ponosił ryzyko, to prawo do zachowywania dla siebie zysków dochodziło do 80-90%. Podział zysków na rzecz mocodawcy był większy, jeżeli ten inwestował w korsarza (np. przyznając mu fundusze na rozpoczęcie działalności).
Angażowanie korsarzy mogło być jednak ryzykownym przedsięwzięciem z powodu ich nieprzewidywalności i niepewnej lojalności.