Środowiskiem występowania nocka zagrożonego są zbiorowiska kserofitów, sawanny, a również i tereny antropogeniczne, takie jak pastwiska, suche pola oraz miasta.
Mimo plastyczności ekologicznej tego nietoperza jest on nieobecny na zdegradowanych obszarach. Na terenie brazylijskiej Caatingi zaobserwowano 16 osobników tworzących razem kolonię w poziomej szczelinie; natomiast inna kolonia złożona z ponad 20 okazów została stwierdzona w małej jaskini zlokalizowanej na piaskowcowym płaskowyżu, gdzie również teren porastały krzewiaste kserofity. Poza tymi stanowiskami nocek zagrożony został zaobserwowany w jaskiniach wapiennych razem z wieloma innymi gatunkami nietoperzy z rodziny furiakowatych (Furipteridae), straszakowatych (Mormoopidae), molosowatych (Molossidae), upiorowatych (Emballonuridae) oraz liścionosowatych (Phyllostomidae).
M. lavali to entomofag polujący na otwartych terenach lub nad wodą (aczkolwiek typowa morfologia skrzydła spotykana u skrzydlatych ssaczych owadożerców, spotykana też u tego gatunku sugeruje, że nocek ten żeruje na zamkniętych obszarach). Ofiary chwyta w powietrzu. W jego diecie dopatrzono się wielu owadów, takich jak motyle (Lepidoptera), chrząszcze (Coleoptera) lub błonkoskrzydłe (Hymenoptera).