Pierwsze dwie części sonat stanowią improwizatorskie preludia i rozbudowane fugi, gdzie polifonia przeplata się z jednogłosowymi pasażami. Części trzecie są spokojniejsze, natomiast szybkie części czwarte odpowiadają binarnej i symetrycznej strukturze suit, brak w nich obecnych w innych częściach wielodźwięków. Charakterystyczną cechą dzieła są dłuższe pasaże i rozbudowane akordy (wielodźwięki), wymagające współbrzmienia wszystkich czterech strun skrzypiec. Charakterystyczne w teksturze dzieła są elementy stylu brisé. Dwie pierwsze partity wykazują cechy włoskiego stylu kompozytorskiego, lecz formy taneczne z III Partity są pochodzenia francuskiego.
I Sonata g-moll Jej nastrój jest melancholijny i nostalgiczny. Smutne Adagio przypomina stylistycznie północną fantastykę. Siciliana z I Sonaty jest jedyną ściśle taneczną częścią z całego zbioru.
Sonata zawiera najkrótszą Fugę z całego cyklu. Bach lub ktoś inny transkrybował Fugę g-moll z I Sonaty na organy (transpozycja do d-moll;