Wówczas zaczęto ją dokarmiać i prawdopodobnie dodawano do jedzenia substancji tuczących.
Za przygotowanie zakonnicy do wystąpienia przed sądem odpowiedzialny był osobiście zbrodniarz stalinowski płk Józef Różański. Siostra miała przemawiać ściśle według przygotowanego scenariusza. Różański nalegał, by oskarżyła Dom Akcji Katolickiej jako ośrodek koordynujący akcję szpiegowską, ale ta kategorycznie odmówiła. Jako swojego świadka obrony s. Syksta wskazała ks. Jana Czuja. Siostra zeznawała trzeciego dnia pokazowego procesu przeciwko bp. Kaczmarkowi. Oskarżenie dotyczyło domniemanego szpiegostwa na rzecz Stanów Zjednoczonych. Pod przymusem i będąc szykanowaną, przyznała się do stawianych zarzutów. Wyrok zapadł 22 września 1953 roku. S. Syksta została skazana na pięć lat więzienia w zawieszeniu, utratę praw obywatelskich na okres dwóch lat i przepadek mienia. Władze uznały jej przyznanie się za szczere, jakoby padła ofiarą dyscypliny kościelnej i polityki Watykanu. Po zakończeniu procesu siostrę zwolniono 22 września 1953 roku. W mieszkaniu operacyjnym Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego nakłaniano ją, by opuściła zgromadzenie. Proponowano posadę w ministerstwie i możliwość uzyskania magisterium. Nadal była nachodzona i wzywana na przesłuchania. Została zrehabilitowana w 1957 roku.