W 1520 kościół miał 1 łan, a pleban 2,5 łana.
Według Liber Beneficiorum Jana Łaskiego z 1521 r. był tu drewniany kościół, a do parafii należały wsie Chotów, Kurów, Turów i Słupsko. W 1520 r. wymienia się sołtysa i folwark sołtysi w Chotowie. W 1552 r. istnieje młyn. Chotów był nadal własnością szlachecką, Kurów i Turów zostały wsiami grodzkimi (Wielunia).
W życiu samego Chotowa zawsze ogromną rolę odgrywał folwark. W okresie międzywojennym liczył ok. 300 ha. Dworek był w pewnym sensie źródłem nowości, które docierały na wieś. Dużego żywota nabrały żywioły ludowe, zwłaszcza młodzież skupiona w "Wiciach".
II wojna światowa bolesnym piętnem odbiła się na ludności parafii. Niemcy niszczyli krzyże przydrożne, figurki w przydrożnych kapliczkach. Kościół zmieniono na magazyn, a ówczesnego proboszcza ks. Czarneckiego wywieziono do Dachau. Na plebanii zamieszkał Niemiec, nadzorca majątku i nowy gospodarz. W samej wsi po wysiedleniu mieszkańców w 1940 r. osiedlano Niemców ze wschodu. Po odzyskaniu niepodległości folwark został rozparcelowany, a w dworku po różnych zawirowaniach znalazło miejsce przedszkole i szkoła podstawowa.
W latach 1954–1959 wieś należała i była siedzibą władz gromady Chotów, po jej zniesieniu w gromadzie Turów.