Na wieść o wybuchu powstania wielkopolskiego przerwał studia i wyjechał do Poznania, gdzie został cenzorem radiostacji poznańskiej (mianowanym przez Komisariat Naczelnej Rady Ludowej). W lutym 1920 r. otrzymał nɑminację na naczelnika Wydziału Politycznego w Ministerstwie Byłej Dzielnicy Pruskiej, a w kwietniu tego roku został sekretarzem Poselstwa RP w Berlinie. 1 lipca 1920 r. został na własną prośbę skierowany do Komisariatu Generalnego RP w Wolnym Mieście Gdańsku. W 1922 r. uczestniczył jako generalny sekretarz w rokowaniach polsko-niemieckich w Dreźnie. Z dniem 31 grudnia 1923 r. zrezygnował z pracy w dyplomacji i zajął się działalnością gospodarcza i społeczną.

Jako dziedzic dóbr w Żabiczynie oraz Michorowie i Montkach na Powiślu (po matce) specjalizował się m.in. w produkcji ziemniaka i nasion oleistych. Działał w Wielkopolskim Towarzystwie Kółek Rolniczych i Zarządzie Towarzystwa Ziemian, był prezesem Stowarzyszenia Producentów Nasion Oleistych Polski Zach. i wiceprezesem Związku Stowarzyszeń Producentów Nasion Oleistych RP. W 1939 r. został wysiedlony wraz z rodziną do Generalnego Gubernatorstwa, gdzie pracował jako księgowy w majątku Łaziska, a w latach 1941–1943 jako dyrektor dóbr i zakładów przemysłowych W. Smorczewskiego w Tarnogórze pod Krasnymstawem. Jesienią 1943 r.