podjął pracę jako inspektor nasiennictwa warszawskiej firmy R. T. Fijałkowski. Po wojnie z uratowaną częścią dobytku (m.in. kolekcją obrazów i biblioteką) osiadł z rodziną w domu w Sopocie. Po 1945 r. był pracownikiem Państwowego Instytutu Naukowego Gospodarstwa Wiejskiego w Bydgoszczy, w latach 1946–1949 zastępcą dyrektora Delegatury Morskiej Państwowych Nieruchomości Ziemskich w Sopocie, od 1950 r. pracował w Rejonie Północnym Państwowego Zakładu Hodowli Roślin w Gdańsku, od 1959 r. w Instytucie Hodowli Ziemniaka w Gdańsku (jako naczelny hodowca), a od 1963 do emerytury w 1966 r. pełnił tamże funkcję doradcy naukowego. Prowadził działalność naukową i reprezentował Polskę na międzynarodowych konferencjach. Jako emeryt uczestniczył w działalności Zrzeszenia Kaszubsko-Pomorskiego i Towarzystwa Przyjaciół Sopotu (od 1981 r. jako członek honorowy). W latach 1962–1974 był udziałowcem i prezesem Spółki „Bazar Poznański”. Napisał wspomnienia pt. Długie życie wśród światowej zawieruchy. Wspomnienia ziemianina w 20 tomach (wraz z załącznikami).

Został odznaczony Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (za osiągnięcia w hodowli ziemniaka), a także medalem „Zasłużony Ziemi Gdańskiej”.