Na przełomie 1956 i 1957 roku wykonano pierwsze studium projektowe. Pierwsza koncepcja, oznaczona jako RM-0, zakładała wyniesienie rakiety z silnikiem na paliwo stałe na dużą wysokość przez balon i dopiero tam, odpalenie jej. Koncepcja wzorowana była na amerykańskim systemie „Rockoon”. Odstąpiono jednak od tej strategii, gdy analiza fazy startu rakiety z balonem wykazał niemożność zachowania koniecznych wymogów bezpieczeństwa. Tym samym skupiono się na zaprojektowaniu i budowie klasycznych rakiet startujących z powierzchni Ziemi. Pierwszym rozdziałem prac, przewidującym trzy etapy, była budowa jednostopniowej rakiety oznaczonej jako RM-1. Pozostałe dwa przewidywały budowę rakiety dwustopniowej i trzystopniowej.

Projekt Decyzja o budowie rakiety RM-1 zapadła wczesną jesienią 1957 roku. Nowy projekt miał charakteryzować się bardzo prostą konstrukcją. Za opracowanie projektu odpowiadał przewodniczący sekcji Jacek Walczewski, który pierwsze szkice i obliczenia wykonał jeszcze jesienią 1957 roku. Pierwszym etapem było przygotowanie silnika nowej rakiety. Za napęd miała posłużyć pojedyncza laska ładunku prochowego, który został pozyskany od wojska. Laski zawierające proch rakietowy nitroglicerynowy były elementem silnika rakiet M-8 i M-13 wykorzystywanych w systemie Katiusza. Do napędu RM-1 posłużył silnik S-1.