Zawierał on pojedynczą laskę paliwa prochowego o masie 1,03 kg pochodzącą z rakiety M-13. Prąd do zapłonu paliwa doprowadzała świeca samochodowa umieszczona w dnie komory silnikowej. Całość umieszczona została w stalowej rurze, do której przyspawano pojedynczą dyszę wylotową. Nad dyszą umieszczono ruszt wykonany z żaroodpornej stali, który stanowił dolną podstawę ładunku prochowego silnika. Od góry laska prochu utrzymywana była we właściwej pozycji w komorze dzięki czterem drucianym, przyspawanym do wnętrza komory i wygiętym do środka łapkom. Po umieszczeniu ładunku prochowego w komorze, całość była zamykana od góry zamknięciem, które wkręcano na wspawany do środka korpusu rakiety gwintowany pierścień. Od wewnętrznej strony zamknięcia znajdował się prochowy zapłonnik w tekturowym pudełku, do którego prowadziły przewody zapłonowe. Do kadłuba rakiety przylutowano cztery stabilizatory wykonane z blachy stalowej. Ich dolne części odgięto pod kątem 5°, aby po starcie rakiet poruszała się ruchem obrotowym. Głowica rakiety osadzona była na zewnętrznej części gwintowanego pierścienia. W głowicy umieszczono masę dymotwórczą z zapłonnikiem, przewody odpalające masę wyprowadzono poprzez otwory dymowe głowicy.