Duchowieństwo i wierni Większość pastorów Jednoty wywodziła się ze szlachty (w XIX wieku 70%) – na Litwie kalwinizm był zdominowany przez tę warstwę szlachecką. Pozostali, głównie z terenów Żmudzi, byli synami rzemieślników, rzadziej chłopów. Te proporcje uległy odwróceniu dopiero w wieku XX. Duża część duchownych pochodziła ze spowinowaconych „dynastii” pastorskich.
Nabożeństwa były odprawiane głównie w języku polskim, ale także niemieckim (głównie dla sprowadzanych z Niemiec robotników majątków i manufaktur magnackich; także, za specjalnym zezwoleniem synodu, dla osób wyznania ewangelicko-augsburskiego) oraz litewskim – już od lat 80. XVII wieku w zborach żmudzkich obowiązywała dwujęzyczność. Wzrost liczby należących do wspólnoty Litwinów nastąpił w XIX wieku. W latach 80. XIX wieku powstały służące czeskim osadnikom na Wołyniu placówki Jednoty w Boratyniu, Kupiczowie i Michałówce.
Szkolnictwo left|mały|Budynek gimnazjum w Słucku Przy zborach działały liczne szkółki, a przy większych parafiach – szkoły elementarne, w których mogły uczyć się także dziewczęta. Uczęszczali do nich głównie uczniowie obu wyznań ewangelickich, choć także katolicy;