Stefan Felicjan Piotr Lipiński (ur. 12 grudnia 1804 w Jezienicy w dawnym powiecie orszańskim, zm. 21 listopada 1879 w Wilnie) – polski duchowny ewangelicko-reformowany, superintendent wileński w latach 1855–1879 i superintendent generalny Jednoty Litewskiej w latach 1857–1879, tłumacz, współzałożyciel Konwentu Polonia, członek Wileńskiego Towarzystwa Dobroczynności, nauczyciel łaciny i religii w szkołach wileńskich.

Pochodził z rodziny szlacheckiej, jego ojcem był Józef Lipiński, chorąży gwardii konnej Wielkiego Księstwa Litewskiego, matką Teofila z domu Łabowska. Kształcił się w gimnazjum słuckim, a następnie studiował na uniwersytecie w Dorpacie; prawdopodobnie wraz z Tytusem Kurnatowskim byli pierwszymi studentami Jednoty Litewskiej na wydziale teologii protestanckiej tej uczelni. Był też jednym z założycieli, w 1828 roku, studenckiej korporacji Polonia.

Studia ukończył w 1830 roku i w tym samym roku został ordynowany na pastora. Początkowo skierowano go do parafii w Kopysi, a po pięciu latach, w 1835 roku przeniesiono do Wilna. Był kaznodzieją w tamtejszym kościele, odprawiał nabożeństwa w języku polskim, niemieckim i francuskim.