W 1869 roku, gdy generał gubernator wileński Aleksandr Potapow nakazał mu wprowadzenie języka rosyjskiego do nabożeństw, odwlekał wydanie tego polecenia, tłumacząc, że duchowni nie znają tego języka i w rezultacie władze carskie poprzestały na prowadzeniu po rosyjsku metryk i dokumentów kościelnych.
Zajmował się też działalnością społeczną, od 1845 roku był członkiem Wileńskiego Towarzystwa Dobroczynności, od 1855 członkiem Wileńskiej Komisji Archeologicznej.
Tłumaczył publikacje religijne i historyczne, m.in. z niemieckiego Katechizm biblijny Friedricha Adolfa Krummachera, a z francuskiego cztery z pięciu tomów Historii reformacji .
Był odznaczony orderem Świętego Stanisława II klasy (1860) i orderem Świętej Anny, także II klasy (1863).
Zmarł 21 listopada 1879 w Wilnie. W testamencie zapisał swój liczący 1600 tomów księgozbiór bibliotece synodu.
Był żonaty z Marią Brisemann von Netting. Miał sześcioro dzieci; jeden z synów, Józef Wilhelm, był powstańcem styczniowym.
Przypisy
Kategoria:Polscy duchowni kalwińscy Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu w Tartu Kategoria:Członkowie Konwentu Polonia Kategoria:Członkowie Wileńskiego Towarzystwa Dobroczynności Kategoria:Członkowie Wileńskiej Komisji Archeologicznej Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętego Stanisława (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętej Anny Kategoria:Absolwenci Gimnazjum w Słucku Kategoria:Urodzeni w 1804 Kategoria:Zmarli w 1879