28 grudnia 1944 klasztor uległ zniszczeniu w alianckim bombardowaniu Siegburga (najbardziej dotknięty nimi był kościół), a kolejne szkody odniósł w wyniku walk w tej okolicy. Prace rekonstrukcyjne podjęto pod koniec lat 40. XX w., a od 1970 prowadzono szeroko zakrojone prace remontowe. W ramach renowacji wykonano po 1953 okna, a w 1957 nowe organy. W latach 80. XX w. wykonano nowe elementy wykończenia prezbiterium. W 2011 klasztor został ostatecznie opuszczony przez zakonników – z powodów ekonomicznych i kadrowych.
Stan współczesny Kościół w stanie współczesnym pochodzi z czasów powojennej odbudowy z drugiej połowy XX w. Ma formę bazyliki, nakrytej stropem z kasetonami. Kościół zdobią okna wykonane w latach 50. XX w. okna z malowaniem na szkle nawiązującym do gotyckich witraży. W nawie przy filarach umieszczono posągi świętych, częściowo przeniesione tu z innych kościołów (św. Piotr, św. Paweł, fundator klasztoru św. Anno, św. Bonifacy, oraz dwaj patroni kościoła: św. Michał Archanioł i św. Maurycy). W latach 90. na elewacji kościoła umieszczono rzeźby przedstawiające pierwszych opatów klasztoru.