W 1952 roku rozpoczęła pracę na macierzystej uczelni.
19 stycznia 1955 roku na wniosek Ministra Kultury i Sztuki została odznaczona Medalem 10-lecia Polski Ludowej - Uchwała Rady Państwa z dnia 19 stycznia 1955 r. nr 0/196 - na wniosek Ministra Kultury i Sztuki..
W 1957 roku emigrowała z Polski, z początku mieszkając w Paryżu. W 1958 roku wyszła za mąż za pisarza i krytyka Gualtieriego Papa di San Lazzaro. Do przyjaciół małżeństwa należeli tacy artyści jak Marc Chagall, Sonia Delaunay, Hans Arp czy Marino Marini.
We Włoszech zaczęła interesować się rzeźbą. Pod koniec lat 50. tworzyła w glinie, czasem odlewając także rzeźby w brązie. Od połowy lat 60. skupiła się na pracy z marmurem, sama pracując nad doskonaleniem techniki bezpośredniej pracy w kamieniu. Jej z pozoru abstrakcyjne prace pełne były zmysłowości. W 1966 roku została wyróżniona nagrodą Fundacji Williama i Nomy Copleyów, do której rekomendował ją Arp i Lucio Fontana. Przez trzydzieści lat prowadziła pracownię w Pietrasanta, niedaleko miejsca wydobycia marmuru karraryjskiego. Jej prace znalazły się na ok.