Na chetotaksję tułowia składały się m.in. para dobrze rozwiniętych szczecinek postpronotalnych, dwie pary szczecinek przedskrzydłowych, jedna para szczecinek przedszwowych, jedna para szczecinek nadskrzydłowych, dwie pary szczecinek zaskrzydłowych i para dobrze rozwiniętych szczecinek przedtarczkowych. Na śródpleczu wyrastało siedem par szczecinek śródplecowch, z których pięć lub sześć leżało za szwem, a trzy ostatnie były szczególnie silne. Nieco wydłużona tarczka miała dwie pary szczecinek tarczkowych. Za apomorfię rodzaju uznawane są zdrobniałe, włosowate szczecinki środkowe grzbietu, rozmieszczone w czterech nieregularnych szeregach. Powierzchnia przedpiersia była pozbawiona szczecinek. Epimeryty przedtułowia miały oprócz drobnych szczecinek po jednej dobrze wykształconej szczecince proepimeralnej. Anepisternum było zupełnie nagie, zaś na katepisternum wyrastały szczecinki drobne oraz dwie szczecinki katepisternalne, z których przednia była znacznie mniejsza niż tylna. Skrzydło przednie miało około 2,4 mm długości, około 1 mm szerokości, żółtawobrązowe żyłki podłużne, nieprzyciemnione żyłki poprzeczne i przezroczyste błony. Żyłka kostalna zaopatrzona była w słabo rozwinięte kolce, a żyłka analna osiągała krawędź skrzydła. Przezmianki miały białawe ubarwienie.