Antoni Smuszkiewicz w 1982 r. pisze, że powieść „zasadniczo nie odbiega od najlepszych dokonań autora z końca XIX w.”, a nawet stanowi pewien regres w stosunku do nich. Ponad osiemdziesięcioletni pisarz „nie potrafi spojrzeć na nowe odkrycia i wynalazki oczyma dawnego pozytywistycznego entuzjasty wiedzy i postępu. Niechętnie patrzy na rozwój cywilizacji materialnej, zwraca natomiast uwagę na wewnętrzny, duchowy rozwój człowieka”. Taki rozwój oraz społeczna harmonia mogą zostać odnalezione dzięki kontemplacji i poszukiwaniu wewnętrznego ładu, które pomogą „pogodzić się z samym sobą i otaczającym światem”, zamiast podążać drogą ciągłych poszukiwań i zmagań się z rzeczywistością. Apeluje też o niezaniedbywanie wartości moralnych. Choć uwzględnia najnowsze zdobycze techniki – radar czy energię atomową, to konstrukcja fabuły i użycie elementów fantastycznych „przemawiają raczej za przynależnością utworu jeszcze do epoki Verne’a”.