W trakcie wojny sześciodniowej czołgi te brały udział w walkach na wszystkich frontach, nie były jednak główną siłą uderzeniową armii. Ich miejsce zajęły Shermany M51 oraz czołgi sprawdzone z Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych. W Jerozolimie używano ich w roli wsparcia, ale nie brały udziału w bezpośrednich walkach ulicznych ze względu na długość armaty. M50 brały także udział w walkach o Dżanin na Zachodnim Brzegu. Na froncie syryjskim Shermany te walczyły między innymi przeciwko syryjskim T-34-85 i PzKpfw IV.
Po wojnie część Shermanów M50 została przeznaczona do przekształcenia ich w haubice samobieżne M-50 kalibru 155 mm. mały|M50 jako stanowisko ogniowe w Metulli na granicy izraelsko-libańskiej. W trakcie wojny Jom Kipur (1973) Shermany M50 Degem Bet nie stanowiły już realnej siły. Były w stanie nawiązać skuteczną walkę z pozostałymi w armii egipskiej czołgami T-34-85, czy z lekkimi czołgami pływającymi PT-76. Nie mogły jednak nawiązać skutecznej walki z czołgami T-54 i T-55.
Izraelczycy wykorzystywali również Shermany M50 jako punkty ogniowe w ramach umocnień budowanych na Wzgórzach Golan i Zachodnim Brzegu. Natomiast w latach 1974–1976 wycofywano czołgi M50 ze służby.