Dwie odmienne jednostki napędowe stały się podstawą do rozróżnienia czołgów M50 na dwie wersje: z silnikiem benzynowym — Degem Alef (również Mark 1) oraz z silnikiem Diesla — Degem Bet (Mark 2).
Zastosowanie nowego silnika zwiększyło masę czołgu z 33,5 ton do 34 ton, ale także zwiększyło jego prędkość (42 km/h) i zasięg z 250 km do 300 km.
Izraelczycy podjęli również próbę umieszczenia w czołgu M50 silnika z radzieckiego czołgu T-34. Prototyp wszedł w fazę testów, ale z czasem został zarzucony.
Użytkownicy Izrael mały|M50 pod Abu Uwajkilą (1956). Giusti twierdzi, że pierwszą jednostką, która wyposażona została w Shermany M50 była 27. Brygada Pancerna. Zaloga natomiast podaje 37. Brygadę Zmechanizowaną. Pierwsze użycie bojowe miało miejsce podczas kryzysu sueskiego. Wyposażone w nie wówczas były 27. i 7. Brygada Pancerna oraz 37. Brygada Zmechanizowana. Czołgi te brały udział w walkach na terenie dzisiejszej Gazy i na Synaju wzdłuż wybrzeża Morza Śródziemnego, a także w rejonie Abu Uwajkili. Shermany M50 brały również udział w starciach na granicy izraelsko-syryjskiej.