W tym samym czasie prezydent Gamal Abdel Naser poparł algierski ruch narodowowyzwoleńczy, co zaniepokoiło Francuzów. Naturalną przeciwwagą dla Egiptu był wówczas Izrael. Armia francuska rozpoczęła dostawy broni, głównie czołgów Sherman M4A1 z armatami kalibru  76,2 mm, a także amunicji. Przedstawiono również ofertę sprzedaży czołgów lekkich AMX-13. Były one wyposażone we francuską armatę czołgową CN75-50 kalibru 75 mm, która stanowiła rozwinięcie niemieckiej armaty KwK 42 L42 kalibru 75 mm. W przypadku CN75-50 prędkość wylotowa pocisku wynosiła 1000 m/s i była uważana przez Izraelczyków za najlepszą w tamtym czasie. Prędkość wylotowa pocisków w montowanych w izraelskich Shermanach armatach czołgowych M3 kalibru 75 mm wynosiła tylko 600 m/s. mały|Wyładowanie dostawy broni z Francji w 1956 w ramach operacji „Jona”. Czołgi AMX-13 nie otrzymały od izraelskich wojskowych pozytywnych ocen. Uważali, że pojazd ten nie poradzi sobie w warunkach pustynnych. Skrytykowano ponadto słabe opancerzenie i awaryjność zastosowanego systemu ładującego. Izraelczycy postanowili, że zamontują zakupione armaty czołgowe CN75-50 na posiadanych już podwoziach różnych wersji Shermanów. W 1954 roku do Bourges Arsenal wyjechała delegacja izraelskich inżynierów i wojskowych, aby rozpocząć prace nad prototypem Shermana M4A2 z francuską armatą czołgową.