Działał na rzecz licznej polskiej kolonii w Kamienskoje, gdzie zorganizował Katolickie Towarzystwa Dobroczynności, które utworzyło ochronkę i dwuklasową szkołę dla polskich dzieci. Dla robotników organizował kursy wieczorowe na których wykładał. W tym czasie zamieszczał również liczne artykuły o tematyce technicznej w "Przeglądzie Technicznym". W 1916 pod wpływem Karola Adamieckiego zainteresował się naukową organizacją pracy. Rozpoczęła się wówczas ewolucja jego poglądów od technokratycznej nauki racjonalizacji pracy, poprzez wąsko pojętą psychotechnikę do psychologii stosowanej.
Po powrocie do kraju w grudniu 1918 był radcą ministerialnym w Sekcji Uruchamiania Przemysłu a następnie kierownikiem Wydziału Metalowego w Ministerstwie Przemysłu i Handlu. W 1920 nadzorował badania psychotechnicznymi w poradni zawodowej dla chłopców i dziewcząt Patronatu nad Polską Młodzieżą Rzemieślniczą i Przemysłową. Potem pracował w Zakładach Przemysłu Drzewnego „Wiór” Spółka Akcyjna w Warszawie (1921-1922). Jednocześnie w latach 1919–1922 wykładał na wydz. mechanicznym Politechniki Warszawskiej, jako zastępca profesora części maszyn oraz maszynoznawstwo w Państwowej Szkole Budowy Maszyn i Elektrotechniki im. H. Wawelberga i S.