Rotwanda.

Następnie pracował jako urzędnik a następnie referent w Wydziale Nauki Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego (1922-1925). Od tej pory zajął się przede wszystkim badaniami i propagowanie naukowej organizacji pracy. W związku z tym prowadził rozległe studia w zakresie pedagogiki, psychofizjologii, organizacji pracy i doboru zawodowego opartego na badaniach psychotechnicznych. Jego celem stało się zharmonizowanie człowieka z jego pracą. W 1924 ukończył kurs psychotechniki w prywatnym Instytucie Organizacji Pracy i Psychotechniki „Orga” w Berlinie, kierowanym przez prof. Waltera Moedego i Curta Piorkowsky’ego. Zwiedził równocześnie niemieckie, szwajcarskie, francuskie i włoskie pracownie psychotechniczne. Po powrocie do kraju poświęcił się propagowaniu nowej gałęzi wiedzy – psychotechniki. Z ramienia MWRiOP w 1924 zorganizował a następnie kierował wzorcowym Zakładem Psychotechnicznym przy Państwowej Szkole Budownictwa w Warszawie (1925- 1934). Była to pierwsza w Polsce placówka kształcąca psychotechników i prowadząca badania psychotechniczne dla potrzeb szkolnictwa zawodowego. Jednocześnie w latach 1925-1930 kierował Biurem Badań Psychotechnicznych Dyrekcji Kolei Państwowych w Warszawie. W związku z tym odbył z ramienia Ministerstwa Kolei podróże do Szwajcarii i Francji.