W 1923 roku Aleksandr Pietrunkiewicz przeniósł go do rodziny Arthromygalidae i taką klasyfikację stosowano jeszcze w drugiej dekadzie XXI wieku. W 2021 roku Paul A. Selden dokonał rewizji rodzaju i umieścił go z powrotem w Arthrolycosidae, definiowanych inaczej niż w publikacji Pietrunkiewicza.

Do rodzaju tego zalicza się cztery opisane gatunki: Protolycosa anthracophila Römer, 1865 – znany z pojedynczej, datowanej na baszkir skamieniałości odnalezionej w karbonie produktywnym między Mysłowicami a Katowicami na terenie polskiej części Górnośląskiego Zagłębia Węglowego. Holotyp zdeponowany został w muzeum we Wrocławiu i zaginął, przypuszczalnie w czasie II wojny światowej. Ciało miało 10,9 mm długości przy karapaksie długości 5 mm i szerokości 3,8 mm oraz opistosomie długości 5,7 mm i szerokości 3,3 mm. Karapaks był dłuższy niż szeroki, najszerszy tuż za środkiem, ku przodowi zwężony, na przedniej krawędzi spiczasty z wyraźnym wcięciem. Jamka leżała w tylnej połowie karapaksu. Odnóża były grube i nieco dłuższe od ciała, gęsto porośnięte szczecinkami. Stosunek długości uda pierwszej pary do długości karapaksu wynosił 1,5. Stosunek długości, odnóża pierwszej pary do odnóża ostatniej pary, mierzonych od uda do nadstopia, wynosił 0,72.