W 1948 Harken skorygował zwężenie zastawki mitralnej poszerzając zwężenie palcem wprowadzonym do serca przez mały otwór w uszku lewego przedsionka. Technika ta stała się znana jako operacja na ślepo lub operacja na zamkniętym sercu. Początkowo większość pacjentów umierała, jednak w miarę udoskonalania metody śmiertelność spadła z 14% na 0,6% po 500 operacjach i stała się akceptowalna. Metoda poszerzania zwężonej zastawki na mitralnej bez użycia krążenia pozaustrojowego była stosowana przez wielu chirurgów na całym świecie, np. Charles Dubost, czy Jan MollPioneers of Heart Surgery. https://www.pbs.org/wgbh/nova/heart/pioneers.html.
Harken został profesorem chirurgii na uniwersytecie Harvarda i szefem Kliniki torakochirurgii tamtejszego uniwersytetu, którą funkcję pełnił przez 22 lata. Koncepcja oddziału intensywnej terapii kliniki Harkena została przyjęta na całym świecie i zwiększyła szanse pacjentów na przeżycie. W 1951 otworzył pierwszy oddział intensywnej terapii. W latach 60. XX wieku opracował pierwsze urządzenie do kontrapulsacji wspomagające pracę serca. Wszczepiał także sztuczne zastawki aortalne i mitralne własnej konstrukcji.