Wśród badaczy twórczości Rembrandta obraz ten uważany jest za oszałamiające dzieło pejzażowe z młynem pośrodku. W dolnej części płótna przedstawiono szeroką fosę, na której stoi zrujnowany i opuszczony bastion. To właśnie na jego ruinach zbudowano majestatyczny młyn, a w pobliżu rozsianych było kilka małych chat. Do młyna prowadzi ścieżka, którą artysta przedstawił w lewej części obrazu. To właśnie w tym miejscu można obserwować niewielki mostek przecinający śluzę, który pełni funkcję statycznego punktu orientacyjnego. Obraz wypełniony jest wieloma postaciami, które ukazane są podczas wykonywania prac domowych. Są sceny, w których kobieta z małym dzieckiem zmierzają w stronę wody, mężczyzna w łódce po prawej stronie ukazany jest podczas wiosłowania, kobieta stoi nad wodą i pierze ubrania a stojący obok niej mężczyzna obserwuje wykonywaną czynność. Na pierwszy rzut oka obraz sprawia wrażenie spokojnego i o niemal refleksyjnym nastroju, pozbawionego widocznej aktywności i dynamiki. Jednak bliższa analiza pozwala zobaczyć, ile osób zajmuje się swoimi codziennymi sprawami, jakby ożywiając dzieło swoimi zajęciami. Jest niezaprzeczalnie jasny, pełen życia i ruchu, choć na pierwszy rzut oka wydaje się, że obraz jest pogrążony w cieniu. Wieczorne światło nieba, słabe promienie słońca są pomalowane w taki sposób, aby ożywić obraz.