Oświetlenie otaczających chmur i skrzydeł młyna ma za zadanie podkreślić budowlę, nie dopuszczając do jej „rozpłynięcia się” w nadchodzącym mroku. Chociaż główna kolorystyka wykonana jest w odcieniach czerni, szarości i brązu, przedstawiających blaknące światło na niebie, „lekkość” odcieni nieba przywołuje wrażenie burzy i pomaga podkreślić lśniące piękno młyna. Trudno określić intencję artysty i zrozumieć, czy burza się szykuje, czy już minęła, gdyż woda wydaje się dość spokojna.

Przez długi czas obraz uchodził za melancholijny, co wyrażało się w żółtych odcieniach. Dlatego prawdziwą sensacją była renowacja, podczas której okazało się, że to tylko stary, przebarwiony lakier. Teraz niebo, które wcześniej wydawało się lekko żółte, było jasne, a chmury były przezroczyste jak burza śnieżna. To uwydatniło rzekę, której wygląd poprawił się dzięki odbiciu błękitnego nieba i nie przypominał już gigantycznej żółtej kałuży. Przenosząc wzrok z nieba na ziemię, widać, że Rembrandt przedstawił przestrzeń krajobrazu jako stosunkowo płytką. Staje się to oczywiste, gdy porównuje się pejzaże współczesnych Rembrandtowi, takich jak Jan van Goyen, Jacob van Ruisdael, Meindert Hobbema i Philips Koninck z ich widokami na płaską holenderską krainę. Rembrandt nie pozwala widzowi zanurzyć się w snach z tego, co zobaczył.