Istotą obrazu jest właśnie ten młyn, ta ścieżka, ten odcinek rzeki. Zwykła scena i miejsce, które każdy widział podczas wiejskiego spaceru, a niektórzy narysowali w szkicowniku.

Pranie ubrań wykonywane przez kobietę tworzy duże, okrągłe zmarszczki na powierzchni rzeki, ale łódź cicho przepływa obok, nie pozostawiając śladu. Płynnie wchodząc w fabułę, łódź jest dziwnie przycięta w taki sposób, że współcześni mają wrażenie, że kontemplują impresjonistyczne obrazy Edgara Degasa. Podczas renowacji odkryto, że Rembrandt pierwotnie namalował most na tej rzece, ale później najwyraźniej zmienił zdanie i namalował most w innym miejscu, dodając łódź. Zatem symbol połączenia, ludzkiej interakcji został zastąpiony obrazem separacji, przestrzenią, która dzieli ludzi. Pięć postaci na pierwszym planie, patrząc od lewej do prawej, wydaje się tworzyć alegorię „trzech epok dystansu między ludźmi”. Matka i dziecko są wciąż razem na ścieżce, ale dziecko zaczyna iść do przodu, próbując się oddalić; na brzegu mężczyzna i kobieta są wyraźnie oddzieleni przestrzenią i pozycją (jedno stoi, drugie siedzi), nie są zwróceni twarzą do siebie;