Grzyby nicieniobójcze aktywnie łapiące nicienie są fakultatywnymi drapieżnikami i pasożytami – w naturze mogą żyć jako grzyby saprotroficzne, a atakują nicienie dopiero wtedy, gdy znajdą się one w ich pobliżu. Obserwowane są zarówno z aparatami pułapkowymi, jak i bez nich. Dzieje się tak prawdopodobnie dlatego, że budowa pułapek jest procesem wysoce energochłonnym. Arthrobotrys oligosporus potrafi wykryć obecność nicieni w pobliżu gleby i tworzy pułapki tylko wtedy, gdy są one obecne. Grzyb rozpoznaje obecność nicienia na podstawie wydzielanych przez niego feromonów, takich jak askarozydy. Po ich wykryciu strzępki grzyba wabią nicienia wytwarzając substancje naśladujące te, których zwierzę używa do znalezienia pożywienia i przyciągnięcia partnerów.
Grzyby wydzielające toksyny Istnieją gatunki grzybów nicieniobójczych, które nie wytwarzają mechanizmów pułapkowych, lecz porażają nicienie toksynami. Boczniak ostrygowaty (Pleurotus ostreatus) rozwija się na martwych i zamierających drzewach liściastych, ale poluje również na występujące tam nicienie. Unieruchamia je za pomocą wytwarzanych przez strzępki toksyn, co pozwala na całkowite zajęcie tkanek ofiary w ciągu 24–48 godzin.