Wyporność normalna okrętu wynosiła 4160 ton angielskich. W źródłach z epoki wyporność była określana również na 4300 ton lub 4500 ton. Zwiększała się ona w toku modernizacji i w 1941 roku wyporność pełna wynosiła 4877 ton. Długość całkowita wynosiła 118,2 m, a między pionami 109,7 m podaje długość całkowitą 118,2 m i między pionami 109,7 m; również , i podają 109,73 m (360 stóp) między pionami. Odmiennie podaje długość całkowitą 127,51 m i na linii wodnej 118,27 m.. Szerokość wynosiła 14,17 m, a zanurzenie 5,18 m.
Załoga okrętu liczyła 400 osób.
Uzbrojenie thumb|„Chacabuco” wkrótce po wejściu do służby w 1902 roku (widoczne uzbrojenie, w tym działa artylerii pomocniczej Hotchkissa) Uzbrojenie główne stanowiły dwa działa kalibru 203 mm (8 cali) o lufach długości 45 kalibrów (L/45) i 10 dział kalibru 120 mm (4,7 cala) o długości lufy L/40. Wszystkie były systemu Armstronga, umieszczone w pojedynczych stanowiskach na pokładzie, chronione maskami pancernymi. Oba działa 203 mm umieszczone były w osi symetrii okrętu, na pokładzie dziobowym i rufowym, z szerokim kątem ostrzału, natomiast działa 120 mm rozmieszczone były wzdłuż burt na śródokręciu, na sponsonach pokładu górnego, po pięć na burtę. Para dział po obu stronach nadbudówki dziobowej było częściowo nakryta, w formie podobnej do kazamat.