Poeta sprzeciwia się tym złudnym marom. Być Polakiem oznacza żyć bosko i szlachetnie. Demagodzy twierdzą, że cel wielki oczyszcza podłe drogi, że wszechmiłość warta jest zbrodni. Wszystkie zwierzęta świata chcą Polskę zmienić w zwierzę u stóp jej Golgoty, by nie zabłysła zmartwychwstaniem i by została po niej tylko brudna szmata i ciemność wśród Słowian. Straszne są postacie tych bezbożników. Pod żebrami noszą węże plugawe. Chętnie by rozdarli ukrzyżowaną. Polska jednak stoi przed progiem zwycięstwa. Kiedy ujawni się, że jest wiecznym wrogiem złego, prysną pęta śmierci.
Najsroższy bój przychodzi na ostatek. Gdy Polska pokona ból, wstanie królową. Z własną krwią u łona stanie przed Bogiem. Wschód jest dziś miejscem jej walki z carem. Dziesięć Ludów miłośnie spojrzy w jej oblicze. Ona przyniesie oddech Pana. Z Ludów stworzy narody i stanie się ich ideałem.
Trzeba podnieść kord przeciw piekłu, a nie nakłaniać Lud do mordowania Szlachty. Porzucić hajdamackie noże, by nie uradować Carycy w grobie; by nie rozbić poprzez zbrodnie celu wieków. Trzeba porzucić noże, jeśli się wierzy, że Bóg nadal kieruje losami świata, by gdy minie oznaczony czas, zmartwychwstała Polska nie przeklinała zbójców. A gdy nadejdzie pora żniw trzeba chwycić za broń i wzniecić święty bunt, w którym legnie wróg i pękną mury więzień. Patrzący Bóg nie odwróci wtedy twarzy.
Przypisy . . . . . . .
Bibliografia
Kategoria:Polskie poematy m