Rzeź wybierały tylko miernoty w rodzaju Mariusza czy Robespierre'a. Lud do boju może poprowadzić tylko Szlachta: walcząca, zabijana w boju, gnana na Sybir.
Nik nie jest bez winy, tylko Syn Człowieczy. Winy jednak winny się zmazać. Wskutek rozbioru bowiem, jak feniks, odrodził się ptak nowy, który kąsa carskiego dwugłowego orła. Po całym globie polska Szlachta zostawiła siew swojej krwi. Bez iskry natchnienia z nieba, którą przyniosła, Lud byłby martwy. Przechowawszy wiernie życie, stała się kapłanem Ludu, który chce podnosić w górę, bo celem światów jest uszlachetnianie. Tak Bóg stwarza świat: od martwego kamienia po człowieka, który ku aniołom wznosi głowę. Kto zmierza w przeciwnym kierunku, ten zbudzi uśpionych ku zezwierzęceniu. Przyczyną zatrucia umysłów są kajdany. Przywłaszczyciel przez ogrom cierpienia sieje kłamstwo, zamienia zbrodnię w cnotę.