„Tytuł jest trafny – muzyka sprawia wrażenie izolowanej, odizolowanej i oddzielonej od świata przyrody”, zaś Laurel Halo „poczyniła ogromne postępy w rozwijaniu bardziej abstrakcyjnej i dociekliwej strony swojej muzycznej osobowości”.

Derek Miller z Resident Advisor stwierdził, że album Halo jest „nie tylko jej najbardziej wciągającym i pięknym dziełem w jej dotychczasowej karierze, ale też prawdopodobnie najbardziej kontrowersyjnym” zaś ona sama ugruntowała swoją pozycję jako „jedna z bardziej intrygujących postaci w art-popie opartym na ambiencie”.

Daniel Sylvester z magazynu Exclaim! zauważył, iż Halo ma „desperacką potrzebę wydawania się muzycznie heretycką i nieortodoksyjną. To właśnie ten motyw prawdziwej niedoskonałości pozwala [albumowi] Quarantine uchodzić za obnażony, zraniony majstersztyk”.

„Przechodząc od klaustrofobicznych dioram science-fiction, przez medytacyjne syntezatorowe drony, po nagie i pełne ekspresji wyznania zwierzeń, debiut Laurel Halo w Hyperdub jest połączony przez podstawową perspektywę i osobowość, które przyciągają uwagę, a jednocześnie pozostawiają wiele dla wyobraźni” – stwierdził Ian Cohen z magazynu Pitchfork