650–900): okres najstarszych znanych tekstów autorstwa Cedmona z Whitby, Bedy Czcigodnego, Cynewulfa i Aldhelma. późnostaroangielski (ok. 900–1170): ostatnia forma staroangielskiego trwająca do inwazji Normanów i prowadząca do powolnej zmiany w język wczesnośrednioangielski.
Po okresie staroangielskim następowały kolejno okresy: średnioangielski (XII–XV wiek), wczesnonowoangielski (ok. 1480-1650) i nowoangielski (po 1650 do teraz).
Dialekty thumb|Dialekty języka staroangielskiego, ok. 800 roku Podobnie jak dzisiejszy język angielski, staroangielski nie był tworem jednolitym. Wyewoluował on z czasem z dialektów plemion, które kolonizowały Anglię i dopiero później dialekty te zaczęły składać się na jeden narodowy język, jednak nawet wtedy staroangielski wciąż wykazywał duże zróżnicowanie regionalne, a pozostałości tego wciąż widoczne są w dzisiejszych dialektach języka angielskiego.
Język staroangielski dzielił się na cztery główne dialekty: zachodniosaski, kentyjski, mercyjski i northumbryjski. Dwa ostatnie dialekty określa się mianem dialektów anglijskich ().