Noemi Szac-Wajnkranc (ur. 22 września 1919 w Warszawie, zm. 28 stycznia 1945 w Łodzi) – polska Żydówka ocalała z Holokaustu, bojowniczka ruchu oporu, autorka pamiętnika pt. Przeminęło z ogniem.

Życiorys Pochodziła z zamożnej żydowskiej rodziny Szaców zamieszkującej w Warszawie. Jej ojciec był inżynierem. Krótko przed wybuchem wojny wyszła za mąż za Jerzego Wajnkranca – weterana kampanii wrześniowej i właściciela fabryki „Korlit” na ulicy Wspólnej. Kiedy po rozpoczęciu okupacji rodzina została zmuszona przeprowadzić się do getta, należącą do niej fabrykę formalnie, na mocy odpowiednich umów, przekazano sąsiadce, Alinie Kuleszowej, która zobowiązała się chronić przedsiębiorstwa i zwrócić je właścicielom po wojnie; wkrótce jednak przekazała fabrykę do konfiskaty Niemcom.

Noemi Szac-Wajnkranc pracowała jako urzędniczka wydziału aprowizacyjnego gminy żydowskiej w getcie warszawskim. W czasie Wielkiej Akcji Likwidacyjnej w lipcu 1942 r. trafiła na Umschlagplatz, gdzie została ciężko pobita i w wyniku selekcji zakwalifikowana na śmierć. Wyratował ją mąż oraz jego kuzyn, którzy w przebraniu medyków ewakuowali Noemi z Umschlagplatzu. Wraz z mężem wydostała się z getta i ukrywała w Warszawie po stronie aryjskiej, a następnie we wsi Sławek koło Wołomina.