Po kilku miesiącach małżeństwo wróciło jednak do Warszawy w związku z niebezpieczeństwem wynikającym z ujawnienia ich pochodzenia, co dodatkowo zbiegło się z powrotem rodziców Noemi z nieudanej próby osiedlenia się pod Krakowem. Po ponownym przeniesieniu się do miasta obydwoje podejmowali się ciężkich, słabo płatnych prac. Noemi zatrudniła się w szwalni, a Jerzy w odlewni żelaza. W trakcie powstania w getcie Noemi brała czynny udział w walkach; wtedy też zginęli jej rodzice. Kilka dni po zakończeniu powstania, z którego zarówno ona, jak i jej mąż uszli z życiem, Jerzy został aresztowany. Noemi podjęła wówczas próby odszukania i uwolnienia go. Poszukiwania, w których pomagała jej przyjaciółka – Inka, rozpoczęła od siedziby Gestapo w Alei Szucha, następnie trop prowadził na Pawiak. Po wywiezieniu Jerzego z Pawiaka, Noemi wysyłała listy z zapytaniem o męża do obozów w Trawnikach i Poniatowej. Gdy okazało się, że tam go nie ma, wybrała się do Małkini, opodal której mieścił się obóz w Treblince. Ostatecznie odnalazła męża w obozie na Majdanku, jednak mimo licznych wysiłków, nie udało się jej go uratować – zginął w listopadzie 1943 roku w trakcie ogromnej akcji likwidacyjnej, która pochłonęła 18 tys. ofiar obozu.