Ludwik Seweryn (ur. 25 marca 1906 w SzreniawieRoman Dzwonkowski Leksykon duchowieństwa polskiego represjonowanego w ZSRS 1939-1988, wyd. Towarzystwo Naukowe KUL, Lublin 2003, s. 534-535., zm. 12 lutego 1970 we Lwowie) – polski ksiądz rzymskokatolicki, jezuita, duszpasterz na Kresach Wschodnich, więzień sowieckich łagrów.
Życiorys Był synem Wawrzyńca Seweryna i Katarzyny Seweryn, z d. Galickiej.
16 sierpnia 1922 roku wstąpił do zakonu jezuitów. Studiował filozofię w Krakowie (1928-1929) i Eegenhoven w Belgii (1929-1931) oraz teologię w Lublinie (1931-1935). 24 czerwca 1934 roku przyjął święcenia kapłańskie. Po studiach pracował w Wydawnictwie Apostolstwa Modlitwy (1934-1935) oraz w Męskiej Bursie im. ks. Mieczysława Kuznowicza w Krakowie (1936-1939)Ludwik Seweryn w Encyklopedii wiedzy o jezuitach na ziemiach Polski i Litwy 1564-1995. W 1936 opublikował broszurę Prawda na ciężkie czasy (w ramach Głosów Katolickich). We wrześniu 1939 roku zgłosił się ochotniczo do Wojska Polskiego jako kapelan. Został zaprzysiężony 12 września 1939, ale najprawdopodobniej nie odnalazł swojej jednostki. W czasie II wojny światowej podjął posługę duszpasterską w Kołomyi, a następnie we Lwowie. Tam współpracował z Armią Krajową, jego mieszkanie służyło za punkt kontaktowy oraz jako magazyn lekarstw i żywności.