Wzgórze Amunicyjne mały|Makieta Wzgórza Amunicyjnego. Na początku lat 30. XX wieku Brytyjczycy zbudowali w północnej części Jerozolimy (obecnie osiedle Ma’alot Dafna) szkołę policyjną wraz z magazynem amunicji, od którego wzięło nazwę wzgórze. Po wojnie o niepodległość Izraela obszar ten znajdował się pod kontrolą jordańską, a Wzgórze Amunicyjne stało się jednym z trzech ufortyfikowanych punktów obronnych, które miały na celu powstrzymywanie konwojów do żydowskiej enklawy na Górze Skopus. Na umocnienia na Wzgórzu Amunicyjnym składały się linie okopów, betonowe bunkry, zasieki oraz pola minowe. Wzgórze obsadzone było przez 2 Batalion al-Husseini pod dowództwem majora Mansura Krasznura.
Przygotowania i bitwa 55 Brygada Spadochronowa przybyła do Jerozolimy wieczorem 5 czerwca. Uzupełnienie lub pobranie uzbrojenia odbyło się w magazynach 16 Brygady Piechoty Ecjoni. Spadochroniarze nie weszli do walki z marszu. W związku z brakiem wyszkolenia w walkach w terenie zurbanizowanym należało przygotować plan ataku i zebrać dane wywiadowcze. W tym drugim wypadku okazało się, że armia nie miała dostatecznej liczby materiałów, map i zdjęć lotniczych, aby dać brygadzie ogląd całej sytuacji w mieście. Nie znano również dokładnej liczby jordańskich żołnierzy w okolicy.