Stanisław Chmielewski (ur. 18 maja 1901 w Grodnie, zm. 1966) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 18 maja 1901 w Grodnie, ówczesnej stolicy guberni grodzieńskiej, w rodzinie Witolda Józefa i Ewy z Kulbackich. W 1909 rozpoczął naukę w rosyjskiej państwowej Szkole Realnej w Białymstoku. Od 1915, po zajęciu miasta przez Niemców, kontynuował naukę w polskim Gimnazjum Realnym.
5 marca 1917 w Zambrowie wstąpił do 5. kompanii 2 pułku piechoty Legionów Polskich. Od 28 czerwca 1917 do 1 listopada 1918 działał w Polskiej Organizacji Wojskowej w Białymstoku. Na początku listopada 1918 wziął udział w rozbrajaniu Niemców. Po ponownym zajęciu miasta przez Niemców uciekł do Zambrowa, gdzie wstąpił do organizującego się suwalskiego pułku strzelców, późniejszego 41 pułku piechoty. W czasie wojny z bolszewikami dowodził plutonem w 1. kompanii karabinów maszynowych, awansując na podchorążego. 3 maja 1919 podczas obrony Wilna został ranny po raz pierwszy. 22 lipca 1919 pod Rakowem, w czasie ofensywy na Mińsk został ranny po raz drugi. 13 grudnia 1920 porucznik Gustaw Narbutt we wniosku na odznaczenie Orderem Virtuti Militari napisał: