W 1922 został zdemobilizowany w stopniu podporucznika i przydzielony w rezerwie do 41 pp w garnizonie Suwałki. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu podporucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 2933. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty. W latach 1923–1925 uczęszczał do Szkoły Mierniczej w Warszawie.
W 1925, na własną prośbę, jako oficer rezerwy został powołany do służby czynnej w 4 pułku piechoty Legionów w Kielcach. 4 marca 1928 prezydent RP przemianował go z dniem 1 stycznia 1928 na oficera zawodowego w korpusie oficerów piechoty, w stopniu porucznika ze starszeństwem z dnia 1 grudnia 1925 i 3. lokatą. W sierpniu 1931 został przeniesiony do 2 pułku piechoty Legionów w Sandomierzu na stanowisko komendanta przysposobienia wojskowego w powiecie opatowskim. 22 lutego 1934 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1934 stopień kapitana w korpusie oficerów piechoty i 97. lokatą. 15 marca 1934 dowodził 3. kompanią w I batalionie 2 pp Leg., który był detaszowany w Staszowie. W marcu 1939 pełnił służbę w 20 pułku piechoty w Krakowie na stanowisku zastępcy oficera mobilizacyjnego. W czasie kampanii wrześniowej 1939 walczył na stanowisku kwatermistrza 20 pp.
W 1925 ożenił się z Zofią z Bielawieckich, z którą miał córkę Halinę Salomeę (ur. 6 stycznia 1926) i syna Jana (ur.