II Gdyński batalion ON i 3/11 dywizjonu artylerii konnej miała wejść w skład odwodu Grupy Osłony.
Znajdujący się już od rana w rejonie Wierzchucina batalion ON „Kościerzyna” otrzymał rozkaz wyjścia w rejon Szewna i zluzowania 24 pułku piechoty, którego bataliony zamykały przesmyki między jeziorami Szewnik, Branickie. Około 18:00 dowódca luzowanego pułku przekazał lekarzowi batalionu wszystkich swoich rannych, chociaż batalion nie miał środków medyczno-sanitarnych i ludzi do udzielenia im pomocy.
Późnym wieczorem dowództwo GO „Czersk” przeniosło się z Wierzchucina do leśniczówki Błądzim, a jej oddziały przegrupowały się na pozycje wyjściowe do natarcia. Żołnierze byli jednak w stanie krańcowego fizycznego wyczerpania. Około północy przybył do Błądzimia dowódca 9 DP płk dypl. Józef Werobej i poinformował gen. Grzmota-Skotnickiego o załamaniu się natarcia i decyzji marszu (w ślad za 27 DP) w kierunku na Bydgoszcz. Wobec tak zmienionej sytuacji taktycznej, plan natarcia GO „Czersk” w wypracowanym kształcie stał się nieaktualny. Dowódca GO podjął decyzję, by przesunąć swoje oddziały na południe i obsadzić północną część przedmościa Bydgoszcz, przedłużając aż do Wisły skrzydło obrony 15 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty.