Później mapowała inne grzbiety śródoceaniczne.

Teoria wędrówki kontynentów thumb|Mapa stworzona przez Tharp i Heezena w 1957, obrazuje wczesny etap rozumienia ukształtowania dna oceanicznego thumb|Mapa dna oceanicznego namalowana w 1977 przez Heinricha Beranna na podstawie danych zebranych przez Marie Tharp i Bruce'a Heezena W 1952 Tharp zestawiła profile głębokościowe z Atlantis, zebrane w latach 1946–1952, oraz jeden profil z okrętu wojennego Stewart zebrany w 1921. Stworzyła około 6 profili biegnących z zachodu na wschód przez północny Atlantyk. Na ich podstawie analizowała batymetrię północnych sekcji Grzbietu Śródatlantyckiego. Tharp zidentyfikowała ułożoną w linię w kształcie litery V strukturę ciągnącą się wzdłuż osi grzbietu, wskazując, że może to być dolina tektoniczna powstała w wyniku rozciągania się powierzchni oceanicznej. Heezen początkowo nie był przekonany do tej teorii, ponieważ mogłaby wspierać teorię dryfu kontynentalnego, która wówczas była kontrowersyjna (wielu naukowców uważało, że wędrówka kontynentów jest niemożliwa). Heezen popierał hipotezę rozszerzającej się Ziemi.