Wkrótce Heezen zatrudnił Howarda Fostera do mapowania epicentrów trzęsień ziemi na oceanach w ramach projektu związanego z dużymi prądami mętnymi a trzęsieniami ziemi na dnie morskim. Tworzenie mapy epicentrów trzęsień ziemi dostarczyło zestawu danych do analizy batymetrii Grzbietu Śródatlantyckiego. Kiedy mapa epicentrów trzęsień ziemi Fostera została nałożona na profil Grzbietu Śródatlantyckiego Tharp, stało się jasne, że położenie tych trzęsień ziemi pokrywa się z doliną tektoniczną odkrytą przez Tharp. Po połączeniu zestawów danych Tharp była przekonana, że w Grzbiecie Śródatlantyckim istnieje dolina tektoniczna. Dopiero wówczas Heezen zaakceptował jej hipotezę i zaczął popierać teorie tektoniki płyt i dryfu kontynentalnego.
Tharp i Heezen opublikowali swoją pierwszą fizjograficzną mapę Północnego Atlantyku w 1957. Nazwisko Tharp nie pojawiło się w żadnym z głównych artykułów na temat tektoniki płyt, które Heezen i inni opublikowali w latach 1959–1963. Tharp kontynuowała pracę z asystentami studenckimi, aby dalej mapować obszar centralnej doliny tektonicznej. Wykazała, że dolina ta rozciąga się wzdłuż Grzbietu Śródatlantyckiego aż do Południowego Atlantyku, i znalazła podobną strukturę doliny w Oceanie Indyjskim, Morzu Arabskim, Morzu Czerwonym i Zatoce Adeńskiej, sugerując obecność globalnej oceanicznej strefy ryftowej.