Reforma ortografii języka niemieckiego z 1996 roku – zmiany w pisowni w języku niemieckim ogłoszone w roku 1996 i wprowadzone 1 sierpnia 1998 za porozumieniem odpowiednich organów Niemiec, Austrii i Szwajcarii. Celem reformy było uprościć system pisowni, uczynić zapis bliższy wymowie, bardziej regularny i prostszy do opanowania. Między 1998 a 2005 r. obowiązywał okres przejściowy.
Historia Była to pierwsza reforma niemieckiej pisowni od roku 1901. Podczas konferencji dotyczącej reformy ortografii ustalono wtedy po raz pierwszy w historii języka, a następnie zatwierdzono aktem prawnym zasady ortografii; w XX wieku były one uwzględniane przez normatywny słownik Duden.
Jeszcze podczas II wojny światowej, w roku 1944 minister nauki Bernhard Rust planował wprowadzenie pierwszej reformy po roku 1901, opartej na słowniku Vollständiges Wörterbuch der deutschen Sprache wydanym w roku 1880 przez nauczyciela gimnazjum Konrada Dudena. Reforma zakładała rezygnację z wielkich liter dla rzeczowników pospolitych, zniemczenie pisowni wyrazów obcych, likwidację liter niewymawianych, zamianę dwuznaku ai przez ei. Przedsięwzięcie zastopował Adolf Hitler, twierdząc, że w stanie wojny akurat to rzecz zupełnie niepotrzebna. Próby podejmowano jeszcze w roku 1954 i 1980. Bardziej zdecydowane pomysły reformy pojawiły się w latach 60. XX w.