thumb|Przetoka Cimino-Brescia thumb|Przetoka tętniczo-żylna (przetoka dializacyjna) z Gore-Texu do hemodializy Przetoka dializacyjna (ang. Cimino fistula, także Cimino-Brescia fistula) – chirurgicznie wytworzona przetoka tętniczo-żylna w celu uzyskania dostępu naczyniowego do hemodializy. Zazwyczaj jest to chirurgicznie utworzone połączenie między tętnicą promieniową a żyłą przedramienia (najczęściej żyła odpromieniowa) w obrębie kończyny górnej. Przetoka została wprowadzona po raz pierwszy przez Jamesa E. Cimino, oraz jego współpracownika Michaela Brascia w 1966 i jest stosowana w terapii przewlekłej dializy jako jedna z najpopularniejszych metod dostępu naczyniowego. Pacjenci są podłączani za pomocą nakłucia tego połączenia do zewnętrznych urządzeń filtrujących krew.
Technika chirurgiczna Najczęstszą lokalizacją przetoki jest dystalna część przedramienia w okolicy nadgarstka. Przed operacją należy sprawdzić naczynia na obu kończynach za pomocą ultrasonografii dopplerowskiej i od tego zależy dalszy przebieg postępowania.