Listy więźnia Bohaterem powieści jest znany z Końca gody Narodów Leptynes, tyle że starszy o dwadzieścia lat. Składają się na nią jego listy pisane z więzienia w Rzymie, gdzie jest przetrzymywany pod zarzutem zabicia posła rzymskiego w Laodykei syryjskiej. Leptynes nie jest bękartem, tak jak Chozroes, Stanisław czy Z., jest jednak, jak oni, mieszańcem, niekochanym synem, odrzuconym przez ojca. Jest też pisarzem i człowiekiem żyjącym w mocy złudzeń. Uwięziony, całe nocy spędza na pisaniu, które jest lekarstwem przeciw szaleństwu. Łudzi siebie szansami na nieśmiertelność, próbuje uchwyciuć kształt swego życia, porozplątywać jego powikłane ścieżki. Pisze nie tylko o sobie, ale także o wojnach, dyplomatycznych podstępach, machinacjach ekonomicznych i rozgrywkach politycznych w Królestwie Pergameńskim i Królestwie Seleukidów, w Egipcie Ptolemajosów i w Rzymie. Pisze o polityce i religii, o swoich snach i handlu niewolnikami, o przerażających eksperymentach naukowych swego ojca i o komediach Terencjusza, o Kleopatrze egipskiej i nauce Buddy.