Lars Wivallius (ur. 1605 w Örebro, zm. 1669) – szwedzki poeta okresu baroku i awanturnik.
Życiorys Wivallius należał do rodu szlacheckiego, który na początku XVII wieku znajdował się w posiadaniu mieszczącego się niedaleko Örebro zamku Vivalla. Od tej nazwy pochodzi nazwisko Wivalliusa. Pierwsze nauki odbierał on w szkole w Örebro. Wiosną 1623 roku zapisał się on jako student do Uniwersytetu w Uppsali, gdzie jako osoba bez środków do utrzymania uzyskał schronienie w tzw. komunie. Jednak jego tęsknota za przygodami, a być może także pragnienie studiowania obcych języków – takie przedmioty nie były w tym czasie znane na uniwersytecie – spowodowały, że na dwa lata przerwał naukę w Uppsali i udał się w poszukiwaniu przeżyć. Bez żadnego wsparcia ze strony rodziny wędrował po dużej części Europy jako zwykły wagabunda. W roku 1629 wplątał się jednak w awanturę, która okazała się decydująca dla reszty jego życia. Chcąc wydostać się z ciężkiej sytuacji, podał się za szwedzkiego szlachcica, Erika Gyllenstierna, i uzyskał w ten sposób glejt od króla Danii. Jednak zamiast potraktować go jako środek ratunku w trudnych sytuacjach, korzystał z niego otwarcie podczas całej swej podróży po Danii. Udało mu się nawet przy jego pomocy ożenić ze szlachcianką ze Skanii, córką Wulffa Grijp på Bierkebiergh.